Tankar frå ei stille natt


Ein tekst skrive av ei ung kvinne. Tankar til refleksjon.

 

"Surrealistisk. Du vil våkne opp fra ein drøm. Kvardagen er snudd på hodet. Butikker er stengt. Klemmer og god nærhet er avgrensa. Isolasjon. Karantener. Sjukdom. Død. Håp. Kjærlighet. Avstand. Det er mange tanker som surrer i hodet. Mest av alt, oppi alt det som skjer i verden og vårt land, er eg takknemlig for tilgang på reint vann, såpe og mulighet for god hygiene. Mulighet for frisk luft og flott natur. Familien rundt meg og noken som bryr seg. Muligheten for å fortsatt få jobbe. Mat. Drikke. Humor. Latter og glede.
Du ser eit samfunn bli heilt stille. Smil kan forsvinne. Oppi alt dette må jo noke av det fineste være å gi- fra avstand, eit smil eller «hei» til den du går forbi. Sende ein melding eller ringe noken du er glad i som sitter aleine. Oppi alt dette -tida  gir meg mulighet til refleksjon over kor godt eg har det. Kanskje alt for godt. Så er det dessverre andre som ikkje har tilgang på det eg har, som no blir tvunget til å vere heime med nokon dei kanskje ikkje har det godt med. Nokon må sitte heilt aleine, ingen besøk. Ja dette er alvorlig. Midt oppi alt dette, i verda omkring, føl sultkatastrofer, flyktninger på veg ein plass med eit håp, andre alvorlige sjukdommer, krig. Vi får ikkje lese mykje om det lengre, men det skjer.. Verden er fortsatt veldig urettferdig. Det som skjer no rammer alle. Vi står kanskje sammen som aldri før.
Men vi må fortsatt ha augene opne for det som var før dette starta og.. Det vil komme ein dag med solskinn der forhåpentligvis dette kan være over. Der vi kan gå tilbake til ein kvardag «som før». Nokon dessverre med tap av eit kjært familiemedlem, ein god venn. Vil kvardagen nokon gang bli som den var? Vil vi gå tilbake til det som var det normale og seie «dette gjekk bra», og så går livet vidare.
Eller tør vi ta eit pust i bakken, sjå utover det som er utanfor vårt land, vår kvardag, tørre å faktisk stå sammen og strekke ut ei hånd til dei som trenger det aller mest? Vil dette opne dører og hjerter for alt det andre som skjer på toppen av krisa vi har no? Vi strekker ut hender og applauderer ulike yrkesgrupper som jobber på spreng for å redde liv, for å stoppe spredning av smitte, for at vi skal få nok mat, for at barna fortsatt kan få dekke den læringa dei skal ha i skulen og barnehagen. Skulle vi kanskje ha applaudert dette for lenge sida og? Eller må det slike krisesituasjoner til før vi klarer å sjå den utrulig viktige jobben alle gjer for samfunnet og verden no? Har vi noken gang tenkt på å applaudere ein trailersjåfør for å levere mat til butikkene for oss før?
Har vi tatt mykje for gitt fordi vi har det så alt for godt, altfor travelt med oss sjølv? No kommer det ei krise, folk er sårbare. Panikk, angst, redsel og frykt. Er det kun da vi klarer å virkelig føle på ein takknemlighet og privilegie for det nemnt over?
Mange tanker surrer i hodet denne natta.  Eg tar ofte kvar dag som ein sjølvfølge at eg har mat på bordet, penger til å handle for, jobb å gå til, er frisk og har tilgang til legehjelp og sjukehus.. men no, så blei eg tatt litt på senga.. ikkje alt er ein sjølvfølge. Og eg har all grunn til å være takknemlig oppi ein så vanskelig tid."

Rut Marie Torstad

Foto:Robert Karkowski fra Pixabay

 

Tilbake